Op deze pagina staat mijn verhaal over wat er allemaal is gebeurd nadat ik een auto ongeval gehad heb.

Ik heb ruim 11 jaar rechtszaken gehad tegen de verzekering en tevens 5 jaar tegen het UWV nadat ik i.v.m. de nieuwe regels herkeurd was in 2006

Mocht u zelf in een vergelijkbare situatie zitten en vragen hebben, mag u ons altijd een email sturen. Indien mogelijk zal ik proberen er antwoord op te geven, maar maak dan ook tijd vrij om onderstaand verhaal te lezen. Ik heb het zo kort mogelijk proberen samen te vatten, maar dit valt niet mee :-(

25 maart 1999. Een datum voor mij om nooit weer te vergeten. In een paar seconden is de wereld voor mij op de kop gezet. Al onze toekomst plannen zijn vanaf dat moment, beetje voor beetje veranderd. Het besef kwam pas later, maar alles werd anders vanaf dat moment.

Na een bezoek aan mijn moeder was ik onderweg naar huis. Ik kwam van rechts, uit een klein zijstraatje. Vanaf links kwam een grote trekker aan. Netjes besloot ik maar even te wachten of hij mij wel gezien had, aangezien sommige mensen dit weggetje als een uitrit zien.

De trekker-bestuurder remde af en ik weet nog dat ik dacht: wauw, hij weet dat ik voorrang heb. Een seconde nadat ik optrok om de weg op te draaien, besefte ik dat hij mij niet gezien had, maar toen was het al te laat. Het 1^e wat ik me herinner is dat mijn vriend bij de auto zat en dat mijn herder Roy er niet was; hij ging altijd overal met me mee naar toe. Het enige wat ik nog wist was dat ik vanuit de auto onder de trekker door kon kijken, dus de trekker echt wel groot was.

Roy bleek uit de auto geslingerd te zijn en verderop opgevangen door mensen. Gelukkig heeft hij hier niks aan overgehouden, behalve dat hij vanaf dat moment tegen elke trekker tekeer ging die hij zag. De auto was een paar keer rondgeslingerd en tegen een paal tot stilstand gekomen.

Voor mijn gevoel duurde het allemaal uren en ik had ontzettend veel pijn aan mijn schouder.

Het volgende moment werd ik wakker in het ziekenhuis en een ieder die mij sprak zei: goh, je hebt echt wel geluk gehad. Zelf had ik dat gevoel helemaal niet en dacht dan ook: geluk? Hoezo.. Als ik geluk had gehad, had ik geen ongeluk gehad. Ik voelde me helemaal gebroken, was duizelig, misselijk en had ondragelijke pijn in mijn rechterschouder.

Overigens had ik zelf ook al in de spiegel gezien dat er aan mij niks te zien was, maar waarom kon ik dan nog geen paar minuten rechtop zitten? 2 jaar ervoor had ik een ongeluk met een brommer gehad, toen had ik mijn hele gezicht blauw. Maar een paar pijnstillers waren al voldoende om de pijn draaglijk te houden. Sinds enkele maanden was ik volledig hersteld en weer voor 100% aan het werk. Nu had geen enkele pijnstiller effect op de pijn, die steken bleven maar door mijn schouder gaan en ik voelde me dan ook erg moe. Slapen was het enige wat ik wou, maar als ik niet wakker werd van de pijn, dan wel door een verpleegkundige die me kwam vragen hoe het ging. Volgens de artsen had ik een zware kneuzing in mijn nek, maar met tijd, rust, geduld en fysiotherapie zou dit langzaam beter worden.  

Voor rust moet je niet in een ziekenhuis zijn, dus na 5 dagen werd besloten dat ik naar huis mocht. De MRI werd uitgesteld tot een paar weken later.

20 uur per dag sliep ik en de rest kon me allemaal gestolen worden.

Ik dacht: even bijkomen en dan met een paar weken is alles weer over.

Stiekem ben ik blij dat ik toen nog niet wist wat ik nu allemaal weet.

De 1^e weken zijn allemaal voorbij gegaan, zonder dat ik me er echt bewust van was. Er kwam iemand van slachtofferhulp langs. Die adviseerde me preventief een goed letselschade bureau in te schakelen. Mocht het niet nodig zijn, dan was er nog geen man overboord. Mocht het wel nodig zijn, regelen zij ‘alles’ voor je. Want de verzekering probeert zo snel mogelijk voor zo min mogelijk van je af te zijn. Het kon me allemaal weinig schelen, dus iemand die me ermee hielp was wel zo handig. Ik heb dan ook de 1^e op de lijst gekozen en mijn vriend heeft deze gebeld.

Achteraf het verstandigste wat ik met mijn duffe kop gedaan heb.

Er kwam in deze week ook een schade expert langs voor onze auto. Deze bleek al total loss verklaard te zijn en inmiddels al bijna afgevoerd naar de sloop. De verzekering probeerde dit contant af te rekenen i.p.v. via een rekening. Wij hadden daar een raar gevoel bij en wilden dit dan ook niet. Dus de letselschade expert gebeld; die gaf aan, geen auto op papier die in elkaar gereden is, geen bewijs van het ongeluk, dus geen ‘poot’ meer om op te staan.

Dit bleek het begin van hoe corrupt alles wel is.

Dezelfde week kwam er iemand langs van de verzekering om de schade formulieren in te vullen.

Deze man zou alles voor ons invullen aan de hand van mijn verhaal; ik hoefde er alleen maar een handtekening onder te zetten. Hij vroeg naar het ongeval en of ik een gordel om had. Netjes verteld wat ik nog van het ongeval weet en dat ik niet meer weet of ik een gordel om had, maar deze standaard om doe voordat ik weg rij met de auto.

De handtekening onder dit formulier was mijn 2^e fout. Omdat ik aangegeven had dat ik niet wist of ik een gordel om had, heeft deze man maar ‘nee’ aangekruist. Ik was zo duizelig en kon me zo slecht concentreren, dat ik dat vinkje echt niet gezien heb.

Een week later kreeg ik bezoek van de commandant van de brandweer. Hij wou graag weten hoe het met me ging, maar vooral waarom omstanders zo kwaad waren toen de brandweer arriveerde.

Nadat wij het dossier opgevraagd hadden bij 112, bleek dat ondanks dat er doorgegeven was dat het een ernstig ongeluk was, de brandweer en politie pas na een 3^e oproep via 112 gealarmeerd waren. Tussen het ongeluk en het tijdstip dat de hulpdiensten er waren, zat dan ook ruim een uur.

Toevallig kwam er een politie auto langsrijden, die onderweg was naar een snelheidscontrole. Deze dacht: goh, wat is daar aan de hand en hij heeft vervolgens 112 gebeld. Daarna kwamen de hulpdiensten pas op gang. Overigens was zelfs hiervan de notities die normaal gemaakt worden en tevens een ongevallen rapport verdwenen/nooit gemaakt. Ook is er niet gekeken hoe het ongeval plaats gevonden heeft en/of technisch onderzoek gedaan.

Via deze zelfde commandant kregen wij uiteindelijk een afspraak met de burgemeester. Deze bood ons zijn excuses aan voor de manier waarop alles gegaan was. Erg schappelijk, maar wat koop je er voor. Sorry en vervolgens dus in de beruchte doofpot.

De bestuurder van de trekker heeft netjes verteld hoe alles gebeurd is en dat hij fout zat, hij mij nooit gezien had. Even om zijn standpunt te verduidelijken en aan te geven dat het weliswaar zijn fout was, maar zeker geen opzet. Ik reed in een rode opel corsa. Hij heeft naar rechts gekeken enkele meters voor hij bij deze weg reed. Hij remde dan ook af en keek nogmaals. Tot zijn grote verrassing bleek ‘de’ rode corsa nog steeds ongeveer even ver weg te rijden. Echter ca 100m achter mij reed een andere corsa die qua kleur en type exact hetzelfde was. In die zelfde paar tellen stond ik bij hem in zijn ‘dode hoek’ en heeft hij mij dus nooit gezien.

Wij dachten dan ook dat alles via de verzekering zou lopen en dat de schade een formaliteit zou zijn. Maar helaas bleek dit het begin van een nu al 10 jaar lopende rechtszaak; 1 tegen de verzekering en 1 tegen het UWV.

Ondertussen ging ik 3x per week naar de fysio. Zelf kon ik niks door de moeheid en duizeligheid, waardoor ik elke keer gebracht en gehaald moest worden. De bedoeling was dat mijn nek weer sterker werd en ik langzaam de hals-brace weer af kon doen. De klachten namen echter langzaam maar zeker toe. Steeds vaker werd ik ’s nachts wakker, omdat ik een tintelend gevoel in mijn rechterwang, een dood gevoel in mijn rechterarm kreeg en mijn rechterbeen al helemaal niet deed wat ik wou. De MRI was al gemaakt, hierop was iets te zien, maar volgens de arts niet voldoende om hier iets aan te doen. Ik werd dan ook doorgestuurd naar een neuroloog.

Het intake gesprek verliep goed en ik had er dan ook alle vertrouwen in. Ze zouden een EMG maken (dit is een test waarbij ze kijken welke spier en/of zenuw bekneld zit, ze meten dan alles met electrische stroompjes door; normaal duurt dit onderzoek ca 45 min afhankelijk van hoeveel ze doen) Na een week kon ik terecht voor dit onderzoek. Mijn vriend ging met mij mee.

Tot onze verbazing kwam de arts binnen en leek zo stoned als een kanarie. Hij stak een naald bovenin mijn schouder, wat spontaan ontzettend begon te bloeden. De assistente zei hier iets van en kreeg vervolgens een snauw waar ze zich mee bemoeide. Hijzelf haalde de naald er weer uit en begon zijn handen als een gek te wassen, alsof ik een enge ziekte had i.p.v. voor een onderzoek kwam.

Het onderzoek was afgelopen en ik stond na 3 minuten weer buiten met de mededeling dat ik maar fysiotherapie moest, dan was het met een paar weken wel over. Mijn vriend nog gezegd dat ik dat al een half jaar had, waarop hij vervolgens zei: oh ja, soms duurt het wat langer.

We zijn maar weer terug naar de huisarts gegaan en vertelden hem ons verhaal. Helaas is zoiets niet echt hard te maken en in overleg werd besloten toch maar weer verder te gaan met de fysio.

Na een maand of 3 had ik zoveel pijn dat ik al kilo’s afgevallen was (lijkt handig, maar ik zat en zit altijd al op een matig gewicht en moet echt eten om niet af te vallen; bij dit gewicht voelde ik me dan ook echt niet lekker) slapen ging ook steeds slechter, doordat ik zoveel pijn had en elke keer dat rare gevoel in mijn arm/been en gezicht had. Ik zat in een neerwaartse spiraal.

Toch maar weer terug naar de huisarts. Die stelde voor dat ik naar een psychiater ging om ermee om te leren gaan. Ik ging akkoord op voorwaarde dat er eerst foto’s gemaakt werden van mijn nek. Mocht hier niks uitkomen, dan maar door naar een psychiater. De foto’s werden gemaakt en de volgende dag werd ik gebeld dat ik met spoed alle therapie moest stoppen en tevens met spoed op de lijst kwam voor een operatie aan mijn nek. Door het versterken van mijn nekspieren, werd de druk op mijn wervels steeds groter, waardoor de klachten bleken te verergeren i.p.v. verminderen. Dezelfde week werd er een afspraak gemaakt met de neurochirurg. Hij vertelde wat ze gingen doen en wat de risico’s waren van de operatie. Maar echt keuze had ik niet, ik ging steeds harder achteruit. Ik zou een plaatje aan de achterkant in mijn nek krijgen, de 5^e en 6^e wervel werden iets uit elkaar gezet en tevens dan vastgezet. De wachtlijst was echter ca 9 maand.

In maart werd ik opgebeld; er was een plekje tussendoor vrij gekomen, of ik dit wilde. Uiteraard, ik lag al weken plat en kon niks, dus hoe eerder, hoe beter… De volgende dag werd ik opgenomen en nog weer een dag later geopereerd. Ik zou nog een gesprek krijgen over hoe de operatie zou verlopen, maar door de haast was dit even vergeten. Alleen de kans dat de operatie mislukte hadden ze me uitgelegd. Ik werd ‘wakker’ en vanaf mijn nek had ik nergens meer gevoel in, maar wel een ontzettend zere nek. Ik werd dan ook helemaal panisch en ze hebben van alles geprobeerd om me rustig te krijgen. Een paar uur later kwam de arts langs en vertelde dat ze vanaf de voorkant/hals geopereerd hadden. Door de operatie was alles gezwollen; dit verklaarde dan ook mijn benauwde en zeer pijnlijke nek. ’s Avonds kwam eindelijk het gevoel terug in de rest van mijn lichaam en langzaam maar zeker voelde ik steeds iets meer in mijn rechterarm. Ik mocht pijnstillers en kreeg een glas water en wat pillen naast mijn bed. Slikken was zeer pijnlijk c.q. bijna onmogelijk. Ik nam dan de pillen ook pas elke keer op het laatste moment. Dag 5 vroeg een ‘nieuwe’ verpleegkundige waarom ik pillen had, want dit deden ze nooit na zo’n operatie i.v.m. de slikproblemen; er waren ook zetpillen en/of spuiten. Alleen mensen die aan hun rug geopereerd werden, kregen pillen, niet degenen met een nekoperatie.

Ik mocht naar huis, 9 weken plat en dan terugkomen voor een controle. Daarna zou ik weer doorverwezen worden naar de fysio. Per dag voelde ik me beter en de ergste duizeligheid en moeheid werden steeds iets minder. Wat was ik blij dat ik na een jaar eindelijk weer gevoel in mijn arm kreeg, maar deze blijdschap werd alle dagen iets minder. Had ik eerst alleen pijn in mijn rechterschouderblad; sinds de operatie was het gevoel in mijn rechterarm terug en nam de uitstraling naar mijn rechterarm steeds meer toe….

Maar de operatie was geslaagd en ik besloot braaf 9 weken te wachten wat de arts over deze pijn zou zeggen.

Bij de controle bleek dat de operatie geslaagd was, maar de kans dat de pijn in mijn schouder hiermee zou verdwijnen erg klein was. Er zat een haarscheurtje in mijn ruggenwervel en het leek erop dat tevens de aanhechting van een pees aan het schouderblad beschadigd was. Hiervoor moest ik echter niet bij een neurochirurg zijn, maar bij een orthopeed. Dit viel niet onder zijn vakgebied.

Ik was zeer verbaasd, want ik had vanaf het begin aangegeven dat vooral de pijn in mijn schouder zo verschrikkelijk was. Gelukkig was de operatie verder wel geslaagd en waren de vage klachten en de moeheid een heel stuk afgenomen en ging het langzaam elke dag wat beter.

De arts verwees mij door naar de orthopeed.

Na enkele weken kon ik hier terecht. Er werd een ct-scan gemaakt en foto’s. Er waren wat dingen te zien, maar nadat deze arts het dossier doorgelezen had, bleek dat zijn mogelijkheden beperkt waren, want het risico was veelste groot in verband met de operatie aan de nek.

Helaas heeft hij ook nooit opgeschreven wat hij gezegd heeft tijdens ons bezoek en blijft het dan ook weer eens (juridisch) zijn woord tegen dat van ons. Ik werd doorgestuurd naar een manueel therapeut. Mijn grote ‘geluk’ was dat deze in hetzelfde gebouw en bij dezelfde fysiopraktijk in zat als de fysio waar ik al die tijd geweest was. Deze manueel therapeut heeft dan ook eerst overlegd met de huisarts en de behandelend fysio therapeut. Manuele therapie had misschien kunnen helpen, maar door de problemen rondom de nek, was het risico veelste groot en ook hier werd ik weer weggestuurd.

Ondanks dat mijn klachten iets afgenomen waren, bleef ik moe, had veel pijn en bijna geen kracht in mijn rechterhand.

Om te kijken wat de mogelijkheden waren voor verbetering, werd ik ingeschreven voor revalidatie. Mijn ongeluk was inmiddels 1,5 jaar geleden en de operatie een half jaar, waardoor ik geen indicatie meer had voor spoed. Ik werd op de wachtlijst gezet...

Inmiddels was ik na een jaar volledig afgekeurd door het UVW en had een uitkering voor 80-100%. Helaas had ik ten tijde van het ongeluk een jaarcontract en deze was inmiddels verlopen en niet weer verlengd, waardoor ik de laatste 2 maand een ZW/WW uitkering kreeg.

Ten tijde van de keuring werd dan ook niet gekeken naar mijn laatst verdiende loon, maar naar de hoogte van de ZW/WW uitkering. In cijfers betekende dit dat ik een ziektewet uitkering had van 70% van mijn laatst verdiende loon en toen ik een WAO uitkering kreeg, was dit weer 70% van deze 70% uitkering, wat dan ook inhoud dat ik 49% kreeg van mijn laatst verdiende loon.

Ondertussen liep ook de zaak tegen de verzekering en deden ze een eerste poging mij af te kopen voor 25.000 gulden. Dit leek best veel, maar inmiddels was duidelijk dat de kans op verbetering nihil was en 25.000 gulden tegenover ruim 40 jaar werken gezien mijn leeftijd was dan ook fooi. Dit is omgerekend ongeveer 50 gulden per maand (ca. 20 euro)

Mijn letselschade specialist raadde mij af akkoord te gaan.

Toevallig kwam ik een leidinggevende van de fabriek waar ik gewerkt had, tegen tijdens een bezoek aan de fysio. Hij vroeg hoe het allemaal ging en ik vertelde hoe het inmiddels allemaal gegaan was met de uitkering en de operatie. Na een gesprek vroeg hij mijn telefoonnummer en beloofde eens te informeren bij het bedrijf hoe het zat met het financiële gat.

Tot mijn grote verrassing belde hij een paar dagen later al dat hij kontakt gehad had met hun bedrijfsverzekering. Hij had geregeld dat als ik de achterstallige premie betaalde, ik met terugwerkende kracht 30% aangevuld kreeg en tevens dan kosteloos pensioen opbouwde zolang ik in de WAO zat.

Ik hoopte dat ik via het UWV de mogelijkheid kreeg om om te scholen naar iets wat ik misschien nog wel zou kunnen doen. Ook via de verzekering van de tegenpartij is dit geprobeerd.

Helaas hebben ze 9 jaar lang geroepen dat het geen zin had mij een studie te laten volgen, want tegen de tijd dat ik daar klaar mee was, was de situatie waarschijnlijk verslechterd en dit vond zowel het UWV als de verzekering de investering niet waard (dit is de korte versie, maar ik denk dat het verhaal hierna al steeds meer door elkaar gaat lopen en ingewikkeld wordt)

Doordat ik inmiddels voor 80-100% afgekeurd was, werd ook de verzekering steeds ‘agressiever’ in hun benadering. Dit vooral omdat de kosten inmiddels aardig opgelopen waren. Het ziekenfonds had al gebeld hoe het zat met de verzekering en of dit al rond was. Ook deze wilden het gaan verhalen op Woudsend (inmiddels is dit al na diverse fusies een onderdeel van ASR Fortis, ergens tussendoor ook nog wat anders geweest, geloof ik) en alleen 3x per week fysio, alle onderzoeken en een operatie zijn al niet goedkoop.

Zij waren dan ook steeds meer bezig met de schuld op mij afschuiven. 1 van de dingen was: ik zou voorrang genomen hebben en met 80 km per uur over de kruising gegaan zijn. Na wat getouwtrek tussen beide adviseurs bleken ze dit niet te kunnen bewijzen en zou het dan zelfs poging tot doodslag door de bestuurder van de trekker zijn. Of ik wel of niet voorrang genomen heb, dan nog mag de ander niet doorrijden en krijg je de discussie wie er dan aansprakelijk is. Hoe het allemaal precies juridisch zit? Wie het weet, mag het zeggen.

Hierna begon de discussie in hoeverre ik letsel opgelopen had door het ongeval en hoever ik zelf verantwoordelijk was omdat ik geen gordel omgehad zou hebben. Welk letsel kwam door het ontbreken van de gordel en welk letsel door het ongeval. Er was een getuige die vertelde dat hij de gordel bij mij afgedaan had, omdat de stoel afgeknapt was en ik bekneld lag in de gordel, maar zoals ik in het begin geschreven heb: op het schade formulier stond aangevinkt dat ik geen gordel om had.

Ook konden beide partijen het niet eens worden over welke arts mij moest keuren om te kijken wat voor letsel ik opgelopen had ten gevolge van het ongeval.

Mijn letselschade specialist was de hele discussie al aardig zat en had mij al geadviseerd om een advocaat in de arm te nemen om een arts af te dwingen (een letselschade bureau mag heel veel, maar bij een rechtszaak moet dit door een advocaat gedaan worden) Achteraf een geluk bij een ongeluk dat hij er al 1 voor mij opgezocht en kontakt met hen opgenomen had.

Voordat wij het wisten hadden wij een brief van de verzekering binnen, waarin stond dat de zitting binnen enkele weken voorkwam en ik nog 10 dagen de tijd had om een bezwaarschrift in te dienen. Mocht deze niet op tijd binnen zijn, gingen ze er vanuit dat ik van een verdere procedure afzag en kon de schade niet meer verhaald worden. Waar haal je normaal gesproken zo snel een advocaat c.q. bezwaarschrift vandaan?

De uitspraak van de rechter was dat ik wel een gordel om had, het niet tussen de oren zat, maar dat daar alleen een plaat zat en tevens wees hij een andere arts aan (1 die op beide lijsten niet voorkwam) en bepaalde dat er binnen 3 maand een medisch verslag moest liggen.

Ook de gevolgen van deze rechtszaak valt weer onder het ‘hoofdstuk: als ik dit vooruit geweten had’

Ik ben naar Groningen geweest voor de keuring. Hier kreeg ik een intake gesprek. Daarin werd beslist dat er eerst maar eens een EMG gemaakt moest worden. Aangezien de vorige bij de neuroloog helemaal fout gegaan was, leek zelfs mij dit een goed idee.

Enkele weken later moest ik hiervoor weer langs komen. Het onderzoek duurde 45 minuten en op dat moment leek het mee te vallen. De naalden die ze in je arm steken, waren vervelend. Maar ach, als ze dan eindelijk weten wat er mis is? Stroom erop en kijken wat er gebeurd. Pfff, irritant, maar net te doen. Een uur na het onderzoek begon de ellende. Ik had het zweet op m’n hoofd staan van de pijn en mijn arm voelde aan alsof die 20 kg woog en van beton was. Dit trok door naar mijn nek en ik werd dan ook regelmatig zwart voor de ogen.

Thuis rechtstreeks naar bed met pijnstillers. De volgende dag kon ik nog helemaal niks. Gek werd ik van de pijn. We hebben toen contact met Groningen opgenomen of dit normaal was en wat ik eraan kon doen en hoe lang als dit zo bleef. Het antwoord was zeer verrassend: Welk onderzoek? Wij hebben u niet onder behandeling, we werken in opdracht van de rechtbank en hebben niks meer met u te maken. Voor klachten moet u bij uw advocaat of huisarts zijn.

Mijn huisarts heeft nog contact met ze op proberen te nemen, maar ook die werd afgescheept.

Hij wist ook niet goed wat hij ermee aan moest en schreef extra diclofenac voor. Maar ook dit hielp niks. Inmiddels was het weekend en zat ik er mooi mee. Ik was al dagen wakker van de pijn en dacht dat ik gek werd. Uiteindelijk belde mijn zus vanuit het ziekenhuis (waar zij op dat moment werkte) zij had contact gehad met een chirurg daar en die schreef voor wat ik evt. kon slikken tegen de pijn. Een combinatie van amytriptiline, paracetamol en diclofenac. Voor het weekend had hij medicatie meegegeven en hij raadde mij aan dit op maandag met mijn huisarts kort te sluiten. 6 weken heb ik dit gehad en daarna ben ik weer voorzichtig af gaan bouwen en kreeg ik weer fysio in de hoop dat de klachten iets afnamen. Helemaal hersteld is het helaas nooit. Ook de fysiotherapeut wist niet goed wat hij nog meer kon doen en hoopte dan ook dat ik binnenkort een oproep zou krijgen bij het revalidatie centrum. (hierover zo meer)
Na maanden kwam dan eindelijk het concept rapport vanuit Groningen. Deze zat vol fouten en het bleek dat er geeneens foto’s, laat staan de andere rapporten opgevraagd waren. Mijn advocaat heeft nog diverse aanvullende vragen gesteld. Maar ja, een arts gaat zichzelf natuurlijk niet beschuldigen en overal werd dan ook omheen gepraat en hoofdzakelijk afgedaan met niet relevant.

Dat ik heel veel niet meer kon, zoals bijv. paardrijden en motorrijden, deed hij zelfs af met een simpel: als vrouw hoor je in de keuken en zijn paardrijden en motorrijden niet relevant voor een (huis)vrouw. Deze rapporten kwamen uiteindelijk bij de rechtbank en de uitspraak was heel simpel: het rapport is niet volledig. Daar kon ik het mee doen.

Ondanks regelmatig contact door mijn huisarts en af en toe bellen door mij zelf, moest ik geduldig afwachten. Tijdens deze periode kreeg ik ondersteunende fysio therapie, maar dit hielp hooguit tegen verslechtering, maar was zeker geen verbetering. Elke keer als ze iets probeerden op te bouwen, ging het achteruit en had ik meer pijn.

6 jaar na het ongeluk en dus ruim 4,5 jaar na aanmelding kreeg ik eindelijk bericht dat er plek was voor een intake periode van 3 maand. Tijdens deze maanden werd ik beoordeeld door een fysio therapeut, psycholoog, psychiater, maatschappelijk werkster, revalidatie arts en tevens een ergo therapeut. Ik moest 3x per week naar het revalidatie centrum. De overige dagen had ik nodig om bij te komen. Deze periode was erg zwaar, maar weer hoopte ik dat er iets uit zou komen waarvan ik op zou knappen. Helaas bleek na de observatie periode dat ik mijzelf al aardig had weten aan te passen en dat er geen vooruitzichten waren op verbetering.

Wel heb ik enkele dingen geleerd hoe ik dingen anders kan doen. Ook hoe ik mijn indeling van de dag moet verdelen, zodat ik mijn energie beter verspreid en tevens wat tips. En niet te vergeten, ik moest nog meer als ik al geprobeerd had, leren mijn grenzen te bewaken. Volgens de revalidatie arts zat ik op 110% van mijn kunnen en was dit 20% teveel. Zo brak ik mijzelf langzaam af en had geen reserve. Tevens heeft hij mij goed gewaarschuwd wat de gevolgen waren als ik zo doorging. Doordat 2 van mijn nekwervels vast waren gezet, werden de wervels erboven en eronder extra belast. Deze zouden dan ook sneller slijten als ‘normaal’ Tevens had ik al een whiplash boven mijn plaatje en werd dit echt niet minder. Uiteindelijk gaat alles om deze plaat heen verkalken en hoe minder ik naar mijn lichaam luister en hoe meer ik deed, hoe sneller dit proces gaat. Uiteindelijk als alles in dat gebied verkalkt is, beland ik in een rolstoel.

Dit was tevens de reden waarom hij niet snapte waarom deze plaat er al zo jong ingezet was, normaal doen ze dit nooit bij jonge mensen (ik was 27 toen ze deze er ingezet hebben) maar hij gaf wel aan dat deze neurochirurg het vast niet gedaan had als er een andere optie geweest was.

Hier ben ik toen wel erg van geschrokken. Ze hebben me destijds wel verteld wat de risico’s van een operatie waren, maar niet wat voor gevolgen dit in de toekomst kon hebben.

Overigens had ik het waarschijnlijk nog laten doen, want ik kreeg steeds meer verlammings verschijnselen en als je moet kiezen tussen met 27/28 jaar in een rolstoel of over onbekende tijd, is de keus stiekem toch niet echt moeilijk.

De eerste 2 jaar na de operatie ging het langzaam vooruit. Tijdens de revalidatie periode heb ik erg veel van mijn lichaam gevraagd in de hoop dat het nog verbeterde en zijn er nadien nog wat dingen voorgevallen, waardoor ik helaas langzaam maar zeker toch steeds iets minder kan en snel pijn heb, waardoor ik weer erg moe wordt waardoor vervolgens de pijn weer toeneemt (voor je het weet, zit je in een vicieuze cirkel)

Ondertussen kwamen er al steeds meer berichten in de media over een verandering van de WAO en dat iedereen opnieuw gekeurd moest worden.

Hiervan kreeg ik in 2005 bericht. Mocht ik tot op heden gedacht hebben dat de verzekering corrupt was? Nu kreeg ik met het UWV te maken. Alles wordt in een computer ingevoerd, hier komt vervolgens wat uitrollen en als je niet bijna dood bent, is er altijd wel een baan te vinden die je zou kunnen doen en meestal kan je zelfs tot die tijd dan nog wel een paar uurtjes werken. Ik kan nog 10 bladen volschrijven met het nieuwe keuringssysteem van het UWV, maar dit is over het algemeen zo ingewikkeld, dat bijna niemand dit snapt. Ik wou het in dit ‘verhaal’ dan ook bij de grote lijnen houden. Voor meer informatie over dit systeem zou ik toch graag willen verwijzen naar de diverse artikelen op internet en adviseer ik een ieder die ermee te maken heeft, vooral een goeie advocaat op te zoeken die gespecialiseerd is in dit soort zaken.

Ik werd voor meer dan 85% goedgekeurd, wat inhoudt dat de uitkering beëindigd werd. Wel kreeg ik nog enkele maanden een WW uitkering. Ik moest me dan ook inschrijven bij het CWI en kreeg daar een gesprek over re-integreren. Hier werd mij verteld dat ik met mijn beperkingen (die dan op zo’n lijst nog wel uitgebreid beschreven staan) nooit een baan zou vinden. Ik was wel verplicht om te solliciteren, maar zij hadden geen toestemming gekregen van het UWV om mij om te scholen, want dit was zinloos. Ze vertelden mij dan ook hoe ik sollicitatie brieven moest schrijven en adviseerden mij om dit op z’n slechtst te doen, want als ik op gesprek mocht komen, werd ik toch nooit aangenomen, want hiervoor gaf het UWV geen toestemming en dit was dan ook zonde van mijn tijd aldus het CWI.

Hierna ben ik bij 2 re-integratie bureaus geweest om te kijken of die nog mogelijkheden hadden, maar ook daar kreeg ik ongeveer in dezelfde strekking dit verhaal te horen.

Via mijn letselschade bureau heb ik toen contact opgenomen met een advocaat die gespecialiseerd is in dit soort zaken en is er bezwaar aangetekend. Binnen enkele maanden kreeg ik een oproep voor een herkeuring. De arts onderzocht mij en vroeg wat de beperkingen waren. 1 van mijn beperkingen is, dat als mijn rechterarm boven mijn schouder komt, ik zwart voor de ogen wordt van de pijn. Deze arts wou dit zeker weten en heeft dit dan ook even geprobeerd. En ja, ik viel flauw van de pijn en heb nadien klachten gekregen die nooit weer over gegaan zijn. Ik voelde het knappen in mijn nek.

De weken erna had ik erg veel pijn en elke keer als ik moe was, leek het net of alles bewoog. Mijn ogen zijn zo onrustig sinds die tijd, dat het net lijkt of ze steeds aan het scherpstellen zijn (vergelijkbaar met een camera die scherpstelt voordat ie een foto maakt) Erg vervelend, want vooral met auto rijden kan ik vaak afstanden e.d. niet goed meer inschatten. Ook ondertiteling bij een film is op een kleinere tv niet meer te volgen. Dit terwijl ik graag een boek mag lezen of een film kijken als ik weer eens moe ben, want van hele dagen slapen word je ritme ook niet echt beter…

Hiervoor ben ik dan ook bij een oogarts en later bij een orthoptist geweest. Helaas is er niks aan te doen. Het blijkt dat mijn beide ogen niet goed ‘samenwerken’ en erg onrustig bewegen, waardoor het lijkt alsof ze scherpstellen. Dit schijnt veel voor te komen bij whiplash patiënten, maar wordt nog lang niet altijd als probleem erkent. Gek genoeg worden ogen apart doorgemeten en niet ten opzichte van elkaar. Wat ook weer erg vervelend is, blijkbaar is elke arts bang dat alles wat ze op papier zetten, tegen ze gebruikt wordt! Op papier staat dan ook alleen maar: geen meetbare afwijkingen. Vaag begrip weer.

Ik zat op dat moment in de WW en mijn advocaat zei dan ook dat ik voor de verslechtering ziektewet aan moest vragen. Dit heb ik gedaan. Tot mijn grote verbazing kreeg ik geen oproep van een arbo-arts, maar kreeg ik bericht dat ik voordien niks mankeerde, er niks gebeurd was bij de keuring en het dus niet verslechterd kon zijn. Zij hadden bericht gehad van de arts die mij herkeurd had en deze had aangegeven dat dit onmogelijk was.

Ik was ontzettend verbaasd, want normaal duurt het maanden voordat er een dossier van het ene bureau naar het andere gaat binnen dezelfde afdeling en nu hadden ze kontakt gehad met wat een onafhankelijke arts binnen het UWV zou zijn en notabene op een andere afdeling werkt.

Ook heb ik mij bij alle artsen die ik bij het UWV gehad heb, er ontzettend over verbaasd dat zij met een simpel lichamelijk onderzoek kunnen zien wat ik mankeer. Er zijn nooit dossier e.d. opgevraagd. Raar, want de meeste artsen hebben hier toch onderzoeken, foto’s en scan’s voor nodig.

Zoals te verwachten werd dan ook mijn bezwaar ongegrond verklaard. Mijn advocaat heeft hier weer bezwaar tegen aangetekend en nu ging het dossier dan ook naar de rechtbank (even voor de duidelijkheid; het 1^e bezwaar wordt door het UWV zelf behandeld)

Ook tegen het weigeren van een ziektewet uitkering heb ik bezwaar aangetekend. Een maand later kreeg ik een telefoontje van een andere medewerkster. Zij had per ongeluk het dossier op haar bureau gekregen en verbaasde zich over de gang van zaken. Zij vroeg of ik bij haar op het spreekuur langs wilde komen.

Inmiddels had ik bericht gekregen van de rechtbank te Zwolle dat er een zitting gepland stond voor de maand erop.

Tijdens het spreekuur van deze medewerkster werd aangegeven dat ze met betrekking tot de WAO niet veel kon doen, maar wel kon ze mij keuren voor de verslechtering. Ach, alle kleine beetje helpen, dus dit leek mij een goed idee. Omdat er inmiddels een datum bekend was van de zitting, stelde zij voor eerst deze af te wachten voor het geval ik de rechtszaak ging winnen en nadien te kijken of er sprake was van een hoger percentage. Ik zou dan nadien weer contact met haar opnemen. Erg dom van mijzelf: we hadden af moeten spreken dat zij contact met mij op zou nemen!!!

Tijdens de zitting werd alles doorgenomen en kwam naar voren dat het dossier niet klopte. Het bezwaar tegen het arbeidsdeskundige gedeelte (het werk waarvoor ik geschikt was volgens het UWV) werd dan ook gegrond verklaard. Met betrekking tot het medische gedeelte vond de rechtbank het niet bewezen dat de arts fouten gemaakt had, maar alleen dat het medische dossier niet compleet was. Zij raadde  aan bij een eventueel hoger beroep een medisch expert in te schakelen, zodat het rapport compleet was, aangezien de rapporten al enkele jaren oud waren. Het bezwaar tegen het medische gedeelte werd ongegrond verklaard.

De uitspraak: het UWV moest mij op arbeidsdeskundig gebied opnieuw beoordelen.

Wat schets mijn verbazing: niet de arbeidsdeskundige heeft het rapport opnieuw beoordeeld, maar het rapport is weer bij dezelfde arts terecht gekomen die het vorige bezwaar beoordeeld had. Hij moest dan ook zijn ‘eigen werk keuren’ en uiteraard vond hij dat dit best goed gedaan was en heeft vervolgens gewoon de beperkingen terug gedraaid, waardoor de beroepen die volgens de rechtbank niet geschikt waren, dit alsnog waren…

Hierop kreeg ik dan ook de nieuwe beslissing van het UWV: ze hadden het dossier nogmaals bekeken en het bezwaar was ongegrond.

Elk bezwaarschrift kostte ons ca. 2400 euro en inmiddels waren wij dan ook aardig door ons budget heen, want waar houdt het op en hoeveel zin had het nog om te procederen tegen zo’n corrupte instantie. Inmiddels was ik mijn uitkering kwijt en leefden wij van één inkomen.

De advocaat vertelde mij dat wij ook hiertegen weer bezwaar aan konden tekenen, maar dat het ditmaal naar de Centrale Raad van Beroep ging en dit meestal ruim een jaar duurt.

Pro forma is hier toen bezwaar tegen aangetekend en ik hoopte dat het met de verzekering tegen die tijd inmiddels wat verder gevorderd was, zodat ik eventueel  deze rechtszaak kon betalen. Zo niet, kon ik hier op het laatste moment nog weer van afzien, dus maar een poging: wie dan leeft, heeft misschien tegen die tijd weer iets geld…

Inmiddels was er ook al een arts aangewezen die mij voor een eventueel hoger beroep zou keuren. Dit onderzoek koste ook weer 700 euro, maar in de hoop dat dit duidelijkheid zou verschaffen, hebben we dit onderzoek ook nog maar gedaan.

Na dit bericht heb ik een aangetekende brief gestuurd naar de medewerkster die mijn verslechtering zou beoordelen en tevens de uitspraak van de rechtbank en het UWV bijgevoegd.

Helaas kun je dit alleen aangetekend naar het UWV sturen en mag elke willekeurige medewerker daar een aangetekende brief openen. Zo gauw het binnen deze muren is, is het niet meer te achterhalen op welk bureau dit belandt is. Ook via de telefoon krijg je diverse medewerkers aan de lijn, maar degene die je wil spreken wordt zo afgeschermd dat dit dus niet lukt. Zelfs mijn advocaat kreeg dit niet voor elkaar. Zij heeft mijn dossier dan ook nooit ontvangen of is misschien zelfs wel niet meer aanwezig in Zwolle. Niemand die het weet. Na geruime tijd bleek dit allemaal spoorloos. En ook dit is uiteindelijk op niks uitgedraaid.

Mijn letselschade specialist zat inmiddels ook niet stil en had al diverse gesprekken gevoerd met de tegenpartij/verzekering. De tegenpartij heeft al die jaren de zaak alleen maar lopen rekken en het enige wat ze vroegen, was de ene keuring na de andere. In de hoop dat er weer een zin tussen stond die ze tegen mij konden gebruiken.

Inmiddels hadden zij de arts die mij geopereerd had, ook al aangeklaagd. Dit wegens een volgens hen medische misser. Volgens de verzekering waren al mijn beperkingen niet ten gevolge van het ongeval, maar ten gevolge van de operatie. Dankzij mijn ontzettende goede letselschade specialist heeft de tegenpartij uiteindelijk toegegeven dat al zouden mijn beperkingen ten gevolge van de operatie zijn, de operatie is weer een gevolg van het ongeval en dus zijn mijn beperkingen het gevolg van dit ongeval.

Maar in elk rapport wat er ligt en in elke brief, staat wel iets in waar ze maanden over kunnen discussiëren. Om een voorbeeld te geven van hoe ‘min’ als ze kunnen zijn en wat op mij zeker indruk gemaakt heeft? Wij hebben een gesprek aan huis gehad met degene die het dossier behandelde namens de verzekering in bijzijn van mijn adviseur. Mocht u nu denken dat dit handig is dat zij langs komen? Dit is alleen maar om te kijken hoe je thuis functioneert en of zij iets kunnen vinden, waaraan ze kunnen zien dat je thuis wel wat doet.

Tijdens dit gesprek kwam de vraag of wij voor mijn ongeval een kinderwens hadden. Net voor het ongeval hadden wij een huis gekocht. Onze bedoeling was om dit samen op te knappen, beiden een paar jaar te werken en dan alle twee eventueel een dag minder te gaan werken als wij eventueel kinderen konden krijgen. Er zijn dagen dat ik nog geen pen vast kan houden en mijn partner heeft de hele verbouwing in zijn eentje gedaan. De operatie was dan wel geslaagd en sliep ik het eerste jaar ongeveer 20 uur per dag, dit was nu toch nog 12 uur per dag en als ik weer eens ‘teveel’ van mezelf gevraagd had, lag ik van de overige 12 uur nog regelmatig de halve tijd op de bank met veel pijn. Tevens heb/had ik ook nog pijnstillers en tijdens een zwangerschap mag je deze niet slikken (overigens zijn hier de meningen over verdeeld of dit wel of niet verantwoord is, want de baby kan na de tijd toch afkicken?) Ook weet een ieder die kinderen heeft, dat een bevalling echt geen makkie is en de eerste paar maanden echt niet alleen maar leuk, maar ook zwaar.

Na dit gesprek kregen wij een kopie doorgestuurd van zijn rapport. Tot onze grote verbazing kwamen zij tot de conclusie dat ik een kinderwens had en dan toch gestopt was met werken op mijn 35^e. Zij hadden al uitgerekend hoeveel dat was en wilden mij dan ook niet tot mijn 65^e betalen, maar tot aan die dag. Ook moest ik een handtekening onder een formulier zetten. Naar aanleiding van deze handtekening, concludeerde deze man dat ik wel degelijk een pen vast kon houden en dus geen beperkingen aan mijn rechterhand had. Alsof een hele brief schrijven hetzelfde is als 1 handtekening zetten.

Van het bedrag waarmee ze mij af wilden kopen (waarmee ze kwamen op het moment dat ik geen inkomen meer had en zij mij dan ook op het hart drukten om dit bod te accepteren, want ik had geen geld meer om tegen hen te procederen en zij konden dit financieel veel langer volhouden als ik) kon ik mijn ziekenfonds net betalen elke maand, maar dan moet dit de komende jaren niet duurder worden.

Ik was om de samenvatting van dit gesprek zo kwaad, dat ik dit bod afgeslagen heb.

Na diverse brieven over en weer, had de tegenpartij in 1x bedacht dat ik volledig goedgekeurd was en zij dan dit ontbrekende inkomen ook niet aan hoefden te vullen. Ik moest maar werk gaan zoeken. Vreemd genoeg hebben zij toen ik volledig afgekeurd was, nooit geroepen dat zij volledig wilden betalen. Vonden zij toen het keuringssysteem bij het UWV niet deugen, nu waren ze het daar wel mee eens. Bij het UWV hebben ze geen verplichtingen ten opzichte van iedereen die zij goedkeuren, maar bij de verzekering gaat dit verhaal niet op. Het UWV hoeft alleen maar te kijken naar wat voor werk er eventueel ooit ergens in Nederland geschikt voor je zou kunnen zijn oftewel een potentiële baan. De verzekering moet ook daadwerkelijk een werkgever voor je vinden, aangezien er anders nog sprake is van inkomensderving. Maar welke werkgever wil mij hebben met dat hele lange lijstje van beperkingen wat ik allemaal niet mag doen. Als ik ten gevolge van werkzaamheden namelijk verslechter, is deze werkgever daar weer voor aansprakelijk, dit terwijl het al zeker is dat het te zijner tijd verslechterd.

Ook deze discussie duurde weer enkele maanden. Uiteindelijk werd er besloten dat beide partijen om de tafel zouden gaan en kijken of ze er samen uit konden komen.

Dit zou gaan om de eventuele voorwaarden en als alles mee zat, zou er eindelijk misschien een bedrag afgesproken worden voor de hoogte van de schadeclaim en hoeveel de verzekering wilde betalen.

De datum werd echter elke keer uitgesteld en volgens de secretaresse omdat de adviseur van de verzekering ziek was. Enkele weken later bereikte ons het bericht dat degene die ons dossier in behandeling had na een zeer kort ziektebed was overleden.

Je zou denken dat er meer mensen op de hoogte zijn van hetzelfde dossier, maar dit bleek niet zo te zijn. Na maanden heen en weer bellen, bleek het hele dossier overgenomen te worden door een collega. Deze stuurt af en toe een briefje, maar verder gebeurde er helemaal niks. Eindelijk besluit zij toch maar eens langs te komen en wil ons wel vereren met net zo’n bezoek als jaren terug.

Dossierkennis blijkt zij al helemaal niet te bezitten en van haar vragen gingen ook binnen enkele minuten al onze nekharen overeind staan.

De discussie begon weer van voren af aan. Zij was het niet eens met de uitspraak van de rechter van 6 jaar terug dat ik een gordel om had. Zij vond dat ik volledig goedgekeurd was, dus maar werk moest zoeken en alle schade moest maar verhaalt worden op de arts. Ook kende zij het verschil niet tussen de woorden willen en kunnen. Tevens wou zij mij weer door diverse artsen laten keuren. Er liggen inmiddels van elk denkbare specialist rapporten, ct-scan, mri-scan en ca. 100 foto’s. Ook lag er behalve het rapport voor het UWV een aansluitend rapport door een andere arts die notabene door hun bureau aangevraagd was van een paar maand oud. Dit laatste rapport vond zij niet relevant, want daarin stonden dingen die 8 jaar terug niet in de rapporten stonden. Hierop heb ik dan ook gezegd: als je nu net als de vorige er ook weer 10 jaar over doet, dan weer eens een rapport opvraagt, is de kans erg groot dat er weer andere dingen in staan!

Tevens heb ik geweigerd me nog door welke arts dan ook te laten onderzoeken, aangezien elk onderzoek zo belastend is, dat ik weer een stapje slechter eruit kom als voor de tijd.

Helaas zijn beide partijen nog steeds af en toe in gesprek, volgt er af en toe een A4-tje wat nergens over gaat en is de uitkomst nog niet bekend.

Ook heeft de tegenpartij bedacht dat ze eerst maar eens de rechtszaken van het UVW af willen wachten.

December 2008 bleek dat de zitting bij de Centrale Raad van Beroep al geweest was. Hiervan kreeg het UWV ook bericht en net voor de tijd hebben ze het dossier dan ook nog maar eens doorgelezen. De arts bleef bij zijn standpunt, maar inmiddels had de arbeidsdeskundige alles ook nog maar eens doorgekeken en besloot deze dat er inderdaad functies waren die veelste zwaar waren in vergelijking met de beperkingen lijst. Nadat deze functies geschrapt waren, kwam deze uit op een afkeuringspercentage van 25%.

Hiervan heb ik wel een kopie ontvangen via de rechtbank, maar vreemd genoeg had ik van het UWV nog niks gehoord of gezien. In januari kreeg ik bericht van de WW dat ik onterecht (gedeeltelijk) een uitkering gehad heb en dat deze verrekend zou worden met de WAO en tevens de komende maanden minder WW uitkering kreeg. Ik had echter (nog) helemaal niks en een WW uitkering al bijna 2 jaar niet meer. Maar weer eens gebeld met hen en dit uitgelegd. Ze snapten het allemaal, maar ik moest de WW wel terug gaan betalen. Na 8x bellen, kreeg ik dan eindelijk iemand aan de telefoon die bedacht dat de procedure weer eens langs elkaar heen ging. De afdeling WAO wachtte nog op de uitspraak van het hoger beroep, maar de afdeling WW had al wel bericht ontvangen dat mijn WAO uitkering hervat was. Ik contact opgenomen met mijn advocaat, want nu wist ik wat er fout ging, maar nog steeds kreeg ik niks en wel een rekening. Na nog heel vaak telefonisch contact werd dan eindelijk mijn uitkering voor 25% hervat en zouden ze met terugwerkende kracht gaan uitrekenen wat ik nog tegoed had en hiermee zou dan de ZW en WW ook verrekend worden. Dit rekenen schijnt erg moeilijk te zijn, want het heeft 8 maand geduurt voor ze wisten hoeveel ik nog tegoed had.

Van de rechtbank ontving ik via mijn advocaat bericht dat de rapporten wel erg tegenstrijdig waren en zij het dan ook verstandig vonden dat ik maar weer eens gekeurd werd door een onafhankelijke arts. Dit rapport moest uiterlijk binnen 3 maanden terug zijn bij de rechtbank; eind augustus was eindelijk het rapport op de rechtbank aanwezig. Tot ieders verbazing behalve die van mijzelf, vond deze revalidatie arts niet dat 1 van de rapporten klopte, maar had ook deze weer een hele andere mening over de oorzaak en de gevolgen van het ongeval. Vraag 17 artsen een mening (er zijn inmiddels na 10 jaar 17 rapporten, 15x foto’s, 2x een EMG, een MRI scan en een CT scan gemaakt en dit is dan ook nr 18) en je hebt 17 verschillende meningen!

Deze arts vond bijvoorbeeld dat ik ten koste van mijzelf veelste lang door ga met vechten tegen overheidsinstanties, waardoor bleek dat ik teveel van mezelf eiste en perfectionistisch was.

Het vreemde hiervan is, dat als je geen vechtersmentaliteit hebt of niet de financiële middelen hebt om door te gaan en vooral een partner die je steunt, dus gewoon aan het kortste eind trekt en aan het eind niks (over) hebt.

Elke rechtszaak, elk onderzoek en al die jaren wachten en ‘aangevallen’ worden door diverse instanties hebben wel degelijk invloed op je relatie, financiën en het belangrijkste, je gezondheid.

Ook hiervan laat de uitspraak op zich wachten en hoe dit alles dan ook afloopt weten wij nog steeds niet. Januari 2010 volgt de volgende zitting. Inmiddels zijn er alweer diverse papieren tussen de Centrale Raad van Beroep, artsen en advocaten heen en weer gegaan. Tevens ligt er nu een medisch rapport wat geeneens van mij is, maar van iemand anders. Waarschijnlijk zijn er 2 dossiers door elkaar gehaald. Dit wordt dan ook nog uitgezocht en het is nog afwachten hoe dit weer afloopt. Dat er zoveel fouten gemaakt worden, verbaasd blijkbaar alleen mij, want de advocaat zegt dat dit veel voorkomt.

De verzekering wordt met een beetje geluk dit jaar nog afgerond. Ik heb me af laten kopen voor ca. 400 euro per maand. Dit is natuurlijk niet echt veel, maar het voordeel is dat het in 1x uitgekeerd wordt en wij dan toch eindelijk wat meer 'lucht' krijgen de komende jaren voor als er weer eens een financiele tegenvaller is. Tevens is dan de 'druk' m.b.t. de rechtszaak van het UWV er een beetje af. Als deze rechtszaak (iets) in mijn voordeel beslist wordt, was het best een goede keuze om mij af te laten kopen door de verzekering. Raak ik mijn uitkering grotendeels kwijt, dan had ik misschien beter door kunnen gaan tegen de verzekering, maar na ruim 10 jaar rechten en alles wat ons nu nog te wachten staat, hebben wij samen besloten om in ieder geval achter 1 rechtszaak een punt te zetten.

Mijn dank is dan ook zeer groot dat wij al die jaren fantastisch zijn bijgestaan door Letselschadebureau Kloppenburg. Zij hebben ons al die jaren begeleid en tevens mij altijd het gevoel gegeven dat er toch iemand naar ons luisterde.

Inmiddels is het november 2010: de afgelopen maanden is er uitspraak gedaan door de Centrale Raad van Beroep en ben ik alsnog afgekeurd voor 80-100%. Hierop volgde nog een zitting over dat het allemaal te lang geduurd heeft volgens de europese richtlijnen, over wie welke kosten moest betalen en wat mij weer zeer erg verbaasde, over dat het UWV ook nog de wettelijke rente moet gaan betalen. Ik dacht dit laatste vanzelfsprekend was, maar mijn advocaat had dit maar voor mij aangevraagd, want dit doen zij dus uitsluitend in opdracht van de rechtbank.

Voor iedereen die helemaal tot hier toe gelezen heeft:

Ik heb dit allemaal ‘geschreven’ zoals ik het ervaren heb. Ik heb expres bijna alle namen eruit gelaten, zodat er geen misverstanden ontstaan en mij bijv. privacyschending verweten kan worden.

Juridisch zullen er vast fouten instaan, maar er zijn ook erg veel fouten gemaakt de afgelopen 10 jaar en helaas ben ik de enige (samen met mijn vriend) die daarvoor moesten betalen.

Wij hebben het samen nog altijd ontzettend goed en wij redden ons samen prima.

Maar stel je dit ‘verhaal’ eens voor als je bijv. kostwinner bent met een gezin?